El consumidor manda. incluso en las políticas de las grandes multinacionales. De ahí que para grandes compañías como Nestlé la innovación en productos de origen vegetal se haya convertido en un eje de crecimiento. En esa línea la filial española de la multinacional ha querido coger la delantera con el lanzamiento de La Lechera Veggie, una alternativa a la leche condensada elaborada a partir de arroz, avena y azúcar patentada para todo el mundo por Nestlé España y desarrollada con la ayuda de su equipo de I+D ubicado en Suiza. Pero es que además este nuevo producto se produce en la planta que la compañía tiene en Pontecesures. De ahí parte a países de Europa como Francia, Reino Unido y Portugal.
Otros de los productos desarrollados son Nesquik Go Vegetal e Ideal Avena, elaborados ambos en la factoría asturiana de Sebares.
Nestes momentos máis ca nunca, estamos cos traballadores e traballadoras do sector da hostalería que tanto están padecendo, como moitos outros, os efectos da pandemia. A agrupación socialista de Pontecesures quere dar o seu apoio a hostalería local. Pedimos que mudemos por uns meses os nosos costumes.
Si aparecer con nombres y apellidos en los presupuestos de una Administración contribuye a dar seguridad sobre la ejecución de las inversiones comprometidas, el territorio de Arousa no sale bien parado de la propuesta de presupuestos generales del Estado que ayer presentó el Gobierno presidido por Pedro Sánchez. Los municipios de la comarca solo aparecen como tales en dos epígrafes. Se trata de Cambados, Valga y Pontecesures, estos dos últimos sumergidos en un mismo proyecto. Su cuantía conjunta se limita a 110.000 euros a desarrollar el año que viene.
La actuación que concentra la práctica totalidad de esta magra cifra es la circunvalación de Valga y Pontecesures, una intervención que corre a cargo del Ministerio de Transportes, Movilidad y Agenda Urbana. El departamento de José Luis Ábalos reserva cien mil euros para la variante, cuyo trazado ha generado un intenso debate en el Baixo Ulla. Se trata de una sola anualidad, que probablemente se destine a la redacción definitiva del proyecto, porque, obviamente, una intervención así requerirá una inversión mucho más importante.
Sair na prensa falando dunha obra (Infesta-O Castro) como si estivese rematada, facendo fincapé nas melloras que supoñen para os peóns en canto a movilidade e aparcamento, cando os usuarios do CPI Pontecesures, en plena vaga de contaxios mor da COVID-19, teñen que amorearse á porta do centro por falta de espazo, é dunha desfachatez tremenda. Nin sitio para aparcar nin espazo para os peóns; os usuarios do CPI vense obrigados a agardar no pequeno espazo que queda despois de iniciar, fai quince días, unha intervención no Pino Manso.
No pleno do pasado 28 de setembro, ás preguntas do BNG sobre o reparto de mascarillas almacenadas no Concello, o alcalde respondeu que 400 delas serían entregadas ós alumnos do CPI Pontecesures en breve, feito que a día de hoxe segue sen producirse.
Fruqui é o fío condutor dunha desas entidades deportivas felices con formar os rapaces do seu pobo.
«Estou adestrando nenos de pais que xa adestrara sendo chavais». José Rodríguez Fructuoso, Fruqui, cumpría hai un mes onte os 51. Unha idade na que a maioría dos integrantes dos corpos técnicos e directivos dun club de baloncesto celebran quizais a súa primeira década de rodaxe. Fruqui vai a medio cabalo entre a terceira e a cuarta. Convertido na personificación do deporte da canastra na súa localidade, Pontecesures, participando en todas e cada unha das versións e etapas dun club enraizado nos anos 80 que nunca, nunca, perdeu a súa esencia e o seu santo e sinal: servir de casa común ás sucesivas xeracións de novos rapaces da vila na que se educar a través do deporte.
Despois de dous anos xogando no C.B. Padrón, un grupo de adolescentes de Pontecesures enganchados ao baloncesto no colexio do seu municipio buscáronse a vida tras a desaparición do club da outra beira do Ulla. Coa axuda de dous profesores do seu antigo centro escolar e da muller do director da oficinal local de Caixanova, que posuía o título de adestradora. Así nacía en 1985 o C.B. Cesures, cun equipo xuvenil. Esa mesma tempada, Fruqui animouse a botarlles unha man a quenes eran os seus compañeiros de quinta escolar. «Entrei de utillero», conta, ocupándose desde o marcador ata labores de vasoira. Coma hoxe, xogaban no pavillón do colexio de Pontecesures, só que daquela ao aire libre e «os equipos cambiábanse nos vestiarios do colexio».
Fruqui, que con anterioridade probara a facer piragüismo e fútbol, acabou no segundo ano enrolado nas filas de xogadores do novo equipo. Pero só «xoguei 2 tempadas», di. ¿De que? « De nada», contesta con humor. «Nunca xogara». Digamos que foi aleiro.
Por aí semella vir a súa predisposición para asumir o marrón que se lles presentou aos pioneiros do baloncesto cesureño cando na segunda tempada do club os tres adultos que respaldaran o proxecto tiveron que abandonalo por traballo. «Eramos rapaces que acababamos de facer os 18 anos. E uns cantos decidimos coller a directiva. Era iso, ou o club desaparecía», conta Fruqui, tesoureiro naquel curso 1987/88 no que tamén foi xogador e mais adestrador. Ao ano seguinte Miguel Miguéns, que aceptara a responsabilidade da presidencia, tamén se tivo que apartar, por estudos, coincidindo coa marcha de boa parte do grupo fundacional. A resposta do noso rostro do deporte foi coller a presidencia, e tirar adiante ao tempo que comezaba a sacarse os títulos oficiais de adestrador, con Pepe Casal e o preparador físico José Andrés, integrantes do corpo técnico do Obradoiro a finais dos 80, como mestres no seu primeiro curso. Gastando 500 pesetas do seu peto de vinteañeiro en fotocopiar unhas fichas de exercicios do OAR que lle prestara un técnico do club ferrolán co que coincidira nunhas xornadas educativas. Era o prólogo a unha nova década, a dos 90, que lle depararía a Fruqui e mais ao baloncesto cesureño unha viaxe en montaña rusa.
Comezaron chegar as alegrías deportivas, clasificando o equipo xuvenil por primeira vez para a Liga Galega, na tempada 1990/91, e medíndose a xente como o no futuro seleccionador español Moncho López, en calidade de adestrador do Narón. En 1991 a estrutura do club traspasouse a Padrón xusto cando comezaba a despegar, cun terceiro equipo de base en capela máis o sénior, polo incumprimento, lembra Fruqui, das promesas de apoio económico do entón alcalde de Pontecesures, José Piñeiro Ares. Un lustro tardou en facer o camiño de volta, co cambio de rexedor animando a un novo grupo de rapaces a recuperar o C.B. Cesures. Fruqui retornou na campaña 1996/97 de Padrón, onde só exercera de adestrador, co seu primeiro ascenso desde Liga Zonal co equipo sénior no peto. Unha efémera experiencia de club mancomunado entre Pontecesures, Caldas e Cuntis (1997/98) e o xurdimento do primeiro equipo cesureño feminino despediron o Século XX, dando entrada a un Século XXI que arrincou coa fusión do C.B. Cesures e o C.B. Concello de Valga no ano 2000.
Con Fruqui ininterrumpidamente desde o final da súa etapa en Padrón en labores de coordinador deportivo e de adestrador en todos estes sucesivos proxectos, o novo club, o C.B. Río Ulla, non deixou de medrar ata tocar teito na campaña 2017/18 cunha ducia de equipos e 124 fichas. Co número de rapazas e de mulleres igualando o de homes no 2010 e superándoo desde mediados da presente década, dándolle a Fruqui unha das súas maiores satisfaccións nestes 35 anos de traxectoria no baloncesto: «Conseguir asentar o equipo sénior feminino durante os cinco últimos anos».
¿Que leva a seguir ao pé da obra a un home que desde a tempada pasada mesmo volveu asumir a responsabilidade dun cargo de directivo -tesoureiro- tras deixar atrás esa ingrata tarefa no 2016? Máis aló de que «me segue a gustar o xogo en si», Fruqui, que dirixe esta tempada un conxunto cadete, confesa que «me gusta ver medrar os rapaces, como xogadores na cancha e como persoas fóra dela». E reconfórtase vendo como, pese a todo, os rapaces e non tan rapaces seguen a sentir o C.B. Río Ulla como a súa casa común, reunindo hoxe oito equipos, incluídos os séniores masculino e feminino, e mantendo 83 das 107 fichas da tempada anterior inda sen un horizonte claro no que se ver competindo outra vez.
FICHA
Persoal
José Rodríguez Fructuoso naceu en Pontecesures o 25 de setembro de 1969. Traballa como técnico de emprego e de desenvolvemento do Concello cesureño.
Traxectoria no deporte
Fruqui leva 35 anos servindo de columna vertebral sobre a que descansaron os diferentes proxectos do baloncesto de Pontecesures.
Consumir nos locais do pobo
