La Diputación sufraga un nuevo marcador electrónico para el polideportivo.

El pabellón municipal de Pontecesures cuenta desde el pasado viernes con un nuevo marcador electrónico, que fue instalado por la compañía Mondo Ibérica y sufragado íntegramente por la Diputación Provincial de Pontevedra. Para su colocación fue necesario utilizar un elevador de una empresa de grúas.
Este marcador, que ya comenzó a utilizarse en los partidos de baloncesto del pasado fin de semana, era ??unha necesidade fundamental e así o viñan demandando os usuarios do recinto deportivo?, de ahí que el gobierno local haya mostrado su ??satisfacción polo logro conquerido? y agradecen a la Diputación que lo haya financiado.

Hace varios meses, el Concello había solicitado a la Consellería de Cultura e Deporte una subvención de unos tres mil euros para poder sufragar la adquisición de este nuevo marcador, pero este departamento de la Xunta de Galicia rechazó la petición y no concedió ayuda financiera ninguna al Ayuntamiento.

El anterior marcador con el que contaba el pabellón polideportivo cesureño tenía veinte años de antigüedad, de ahí que su funcionamiento presentara ya deficiencias y fuese necesario el recambio. El concejal Luis Sabariz apunta que ??presentaba moitos problemas nos derradeiros tempos?. Aún así, el gobierno local intentará arreglarlo para que pueda utilizarse como ??alternativa? en algunas sesiones de entrenamiento o en partidos amistosos que se disputen en el pabellón.

DIARIO DE AROUSA, 21/10/08

El Náutico le pide al gobierno cesureño apoyo económico.

La dirección del Club Náutico Pontecesures solicitó una reunión urgente con el gobierno local ante el malestar surgido en el club por la rebaja de más de un 50% de la subvención que les concedió el Concello ete año.
Este malestar ya quedó patente en un pleno reciente al que acudieron deportitas y sus padres, y ahora le piden al gobierno local que «recapacite» y que aumente la dotación económica a un club que «que está totalmente volcado en dar ao pobo un servicio deportivo profesional e asesorado para que todo o mundo integre na súa vida o deporte como un elemento de saúde e prevención».

LA VOZ DE GALICIA, 21/10/08

Julián Bernal, de 89 años, corredor en varias ediciones de la Pedestre cesureña: “Yo voy a mi ritmo”.

bernal.jpg

Su próxima gran meta es el campeonato del mundo de veteranos en Finlandia; solo va al médico cuando toca vacuna; y lleva casi setecientas carreras con su hijo

Atleta en activo a los 89 años

El 16 de febrero cumplirá noventa años; empezó a correr cuando se quedó viudo y lleva ya 695 carreras; este año van 74, 75 con la de ayer en Ames; el año pasado fueron 106; tiene el récord del mundo de 3.000 metros en la categoría de veteranos de más de 85… Julián Bernal Medina (Sotragero, Burgos, 1919) es un ferrolano de adopción que un día se calzó unas zapatillas, echó a correr y ya no se detuvo.
-¿Por qué corre, Julián?
-Bueno… Ahora ya me gusta; antes, por distraerme. Cuando no tengo días para correr ya estoy esperando a que lleguen.
-Usted no escapa, corre…
-No, no escapo de nada. Cuando enviudé, hará unos doce años, no sabía qué hacer. Tenía 76 o así. No soy de estar en sitios de divertirse o jugar a las cartas, no me gustan esas reuniones. Empezamos de broma en la playa, mi hijo, Jesús, y yo. Entonces corrió el rumor de que había una carrera en Caranza, aquí, en Ferrol. Y nos dijimos: ¿Nos presentamos? Y empezamos con una milla, así, de broma…
-Su hijo y usted, inseparables…
-Empezamos juntos y seguiremos juntos. ?l tiene ya… [piensa] 61 o 62 años, no me acuerdo bien.
-¿Mientras vivía su mujer nunca hizo deporte?
-Nunca. Yo fui guardia civil, siempre estaba ocupado, no podía hacer nada.
-Hombre, los guardias, alguna carrera echan, aunque sea detrás de los cacos…
-[Se ríe] Hombre, sí, pero la cosa fue al jubilarme.
-El deporte le habrá ayudado a superar la muerte de Carmen…
-Sí. Siempre estuvimos muy unidos. Salíamos a dar paseos por las tardes… A veces llevábamos la comida y comíamos fuera. Ya hace muchos años que se murió.
-Si ella lo viera a usted con la camiseta y los pantalones cortos diría: ¡Este no es mi Julián, que me lo cambiaron!
-[Se ríe] Sí, seguro. Ella era de A Coruña. Desde la academia de la Guardia Civil me destinaron aquí y a ella la conocí en Cesuras, estaba con una hermana que era maestra, y con la madre de las dos. Empezamos a hablar, a dar unos paseos…
-Mucho se cuidará usted para tener esa salud, seguro que ni fumó ni nada…
-Nunca fumé. Quise empezar, pero tuve voluntad. Me juntaba con los compañeros, te daban un cigarro… pero yo nada.
-Me han contado que el domingo pasado, en la carrera de A Coruña, había gente que lloraba al verlo pasar…
-Sí, claro, son diez kilómetros y son muchos años. A veces oyes comentarios como: «¡Ese qué va a correr, no llega ni a la mitad!». Pues dejé a muchos atrás, ¡Y jóvenes! Hice los diez kilómetros en poco más de una hora. Ahora estoy pensando en la de Ames [celebrada ayer] y después ya viene la de Santiago.
-¿Entrena a diario?
-A veces vamos a la playa y damos una carrerita. Pero como las carreras son tan seguidas, en una ya te entrenas para la otra. Lo que sí hago, cuando voy a la playa, sea verano o invierno, es bañarme en el mar.
-¿Cuántos trofeos tiene? [En su casa, cientos de copas, placas y medallas se acumulan sobre los muebles, en altillos, en armarios…].
-He perdido la cuenta. Tengo todo amontonado. Mi hijo cuenta las carreras y llevo 695. Como en todas las carreras a las que voy soy el de mayor edad, siempre me llevo un premio.
-¿Se ha puesto una edad para parar?
-Mientras aguante, seguiré.
-Seguro que tiene buenos consejos para esos jubilados que igual se aburren, o gente que, como usted, enviuda y se siente perdida…
-Yo les diría que, si no quieren o no pueden correr, que caminen unos kilómetros todos los días. Eso es salud. No vale la pena estar metidos en casa o en un bar tomando copas, es mala costumbre.
-¿Madruga?
-Me levanto temprano. Como vivimos solos, soy el amo de casa, tengo que hacer la compra y preparar la comida.
-¿Es buen cocinero?
-Mi hijo no se queja.
-¿Qué tiene hoy?
-[Piensa] No me acuerdo… creo que tengo chipirón. Pero ya está hecho, namás es calentar. Y, por la tarde, a la playa; mi hijo toma el sol y yo me baño. A veces damos un paseo hasta el cementerio.
-Supongo que es el atleta más veterano de Galicia…
-Lo soy. Y, en España, no sé de ninguno. Fuera sí que hay. Una vez corrí contra unos extranjeros que salieron como chispas, pero claro, eran doce vueltas, se cansaron y los cogí. Yo voy a mi ritmo.
-¿En qué piensa cuando corre?
-¡En no quedar el último! Pocas veces ha pasado.

LA VOZ DE GALICIA, 20/10/08

O EXTRUGASA INICIA A NOVA TEMPADA CUNHA SUFRIDA VICTORIA NA CASA: 51 – 49 ANTE O CB GROVE

EXTRUGASA RIO ULLA = 51 Gulli (5), Peñaño (3), Diego (2), Pedrito (-), Pino (6), Nacho (17), Santi (-), Arturo (3), Felipe (-), Pepi (16). 

CB GROVE DEMARPA = 49 1ª victoria conseguida con moito sufrimento e emocion ata o final, neste retorno á 1ª división arousana do Extrugasa, nun partido duro e con moito que pitar, e onde houbo que presenciar coma cando o partido remataba, nun pase largo de ggulli a Pedrito quedando 3 segundos e que era a forma de rematar o encontro e asegurar a victoria local, sen vir a conto saleu do banquillo visitante un dos seus xogadores, e o agrediu a Pedrito, que se levou un forte golpe logo do ??castañazo? que recibiu. 

Deciamos que pasaran moitas cousas, un partido de moitos contactos e decisións arbitrais bastante discutidas e sorprendentes a veces. Un equipo, o Extrugasa que ten que dar mais de si e non cometer erros iNfantis que lle costaron canastas (2 ou 3) que nun partido tan igualado pudo ser a derrota; e que ten que acostumbrarse a xogar contra estes equipos a un ritmo maior e mais concentrados. Pero outras cousas non cambian e por exemplo Nacho nas zonas voltou a ser unha vez mais protagonista dende que entrou ós 90 segundos, logo de pitarlle a Arturo 2 faltas seguidas. Así Nacho mantiña con vida ó Extrugasa, pois os 5 primeiros puntos foron seus (min 5: 5 ?? 9). Mellorou o equipo na 2ª metade do primeiro cuarto, e logo dun parcial de 7 ?? 3, 5 puntos de Pepi e 2 de Nacho, remata o mesmo cun empate a 12. 

No inicio do 2º cuarto seguia sendo Nacho con 7 puntos mais o que mantiña con vida ó equipo (min 15: 19 -20) e co equipo descentrado entre as faltas de Peñaño e as decisións arbitrais. Non estaba sendo o dia para os lanzadores exteriores (0 de 12 en triplas) polo que se chegou ó descanso perdendo 25 ?? 26.  Foi o 3º cuarto, cando o equipo fixo os mellores minutos de baloncesto: cunha boa defensa, mellorouse no ataque: cun xogo mais fluido creouse mais peligro por parte de todos, non so de Nacho e Pepi. Logrouse acadar neste cuarto un parcial de 18 ?? 9, que lle supuxo a máxima diferencia ó seu favor: 8 puntos por riba e no marcador un 46 ?? 35 quedando o cuarto definitivo por xogar. Iniciouse o ultimo parcial e logo dun 0 a 4 para os do Grove, e con Nacho descansando, Pepi acertou cunha tripla e logo cun tiro de 2 lonxano (min 35: 48 ?? 44). Foron 5 minutos largos de sufrimento, onde os ataques se estrellaban contra as fortes defensas de ambos equipos. Peñaño amarrou 2 tiros libres, e cun 50 a 47 os do Grove dispoñen de 3 tiros libres para empatar, anotando 2. Na seguinte xogada é Pepi quen recibe falta e anota un dos 2 tiros libres 51 ?? 49. O Extrugasa que recupera o balon e fai o que tiña que ser o ultimo e definitivo ataque, pero Gulli perde ó querer pasar a Nacho. Quedando 5 segundos penetra un do grove buscando o empate e Pepi logra un tapón limpo e salvador, e o balon acaba en mans de Gulli que o lanza par adiante a Pedrito que correra para adiante. Acaba o partido con incidente do xogador nº 15 quen salindo dende o banquillo, arremete contra Pedrito, que recollera o balón da victoria, acción que será sancionado pola federación logo de ser recollido polos arbitros na acta arbitral.