Pontecesures prevé ahorrar 12.500 euros anuales en electricidad, ´el equivalente a plantar 2.714 árboles´.

halot

El Concello de Pontecesures se beneficiará de un ahorro anual de 12.500 euros gracias a las mejoras de valorización energética introducidas por la Consellería de Economía e Industria, que con un desembolso de 51.000 euros financió el 85% de un proyecto que sirvió para actuar sobre 180 puntos de luz en diferentes calles.

Así quedó puesto de manifiesto ayer, con motivo de la visita que cursó a esta localidad ribereña el delegado territorial de la Xunta en Pontevedra, José Manuel Cores Tourís, acompañado del alcalde nacionalista Manuel Luis Álvarez Angueira y sus socios en el tripartito, Roque Araújo y Ángel Souto Cordo.

Al supervisar los trabajos efectuados en las calles Portarraxoi, San Lois, Sagasta, Víctor García, Patifa, Otero Acevedo, San Lázaro y el entorno de la estación, Cores Tourís constató que se instalaron nuevas luminarias tipo led, al igual que se reformó el cuadro eléctrico y se afrontaron otras mejoras.

El alcalde, satisfecho

El propio alcalde destacó que “conseguiremos ahorrar un 60% de la factura eléctrica que debemos abonar con el dinero de las arcas municipales”. Y acto seguido el regidor aseguró que el ahorro previsto “equivale a plantar 2.714 árboles”.

En la Xunta destacan que el Concello pontecesureño se acogió a las subvenciones y proyectos de eficiencia energética impulsados por Industria.

Y Cores Tourís puntualizó que proyectos como éste de Pontecesures forman parte del trabajo de la Administración autonómica “para hacer todo cuanto esté en nuestras manos tratando de frenar el agotamiento de nuestros recursos naturales y, por supuesto, procurando reducir los efectos del cambio climático”.

Este tipo de mejoras, concluyó Tourís, “no significan renunciar a calidad de vida, sino utilizar los recursos de un modo más adecuado, reciclar y apostar por productos menos contaminantes”.

Faro de Vigo

“Terán que levarme a rastro”.

porto34

Victoria, en el centro, con su hija y su pareja

«Non, non imos marchar. Non vou entregar as chaves e marchar coas orellas baixas porque á xuíza lle dea a gana. Isto é meu e vou pelexar ata as últimas consecuencias. Que me saquen a rastro da miña casa ou o que queiran. Non hai papeis, pero non os hai para ninguén». Victoria Santiago Lagares lo tiene muy claro. Después del varapalo recibido por parte del Tribunal de Derechos Humanos de Estrasburgo, había manifestado a la plataforma Stop Desahucios Barbanza su decisión de abandonar la vivienda antes de que mañana, a las 11.00 horas, se cumpla la orden de desalojo ordenada por el Juzgado de Primera Instancia número 2 de Caldas.

Sin embargo, tras «consultar coa almofada», cambió de idea radicalmente y ayer, en lugar de estar empaquetando sus pertenencias, atendía a los medios de comunicación en el patio de su casa, la misma que está a punto de perder por «un lío moi grande». Visiblemente emocionada y angustiada, hace varios altos en su relato para contener las lágrimas, pero no da una imagen derrotista, sino todo lo contrario. «Eu non saio de aquí, eu quedo aquí amarrada cunha cadea» (a la barandilla del patio). «E saco a roupa e quedo en bragas e suxeitador».

Antecedentes

Bordeando los 60 años, a Victoria le toca seguir luchando por la casa que levantó casi con sus propias manos en los años 80, con el dinero que ahorró en 18 años emigrada en Bélgica y a la que volvió después de morir su exmarido, en 2012. En ella vive con un hijo, una nuera, dos nietos y su otra hija, Noelia, de 20 años, quien es la heredera de la vivienda aunque no pueda disponer de ella porque su padre, en el testamento, le legó el usufructo a la que era su pareja cuando falleció.

Victoria recuerda cómo llegó a este duro trance. «En setembro do ano pasado fomos a un xuízo de faltas porque supostamente a ameazamos -a la usufructuaria-, cando eu non a vira na vida. En Pontecesures saímos absoltos. Apelou en Caldas e cando chegamos ao xulgado a xuíza díxonos que non había xuízo. Asinamos e marchamos. Sempre pensei que asinaramos a presenza, pero aos poucos días chéganos unha sentenza firme pola que eu ía para fóra da casa e a outra para dentro. Por que? Se non se celebrou xuízo. Porque eu, se hai xuízo e o gaña, non me queda máis remedio, pero que sen celebrarse xuízo nos boten fóra da casa… Non me explico».

Alternativa

A pesar de su firme convicción, Victoria es consciente de que tarde o temprano tendrá que dejar la casa, por lo que la familia tiene una alternativa. «Buscar unha casa para sete persoas non é fácil, pero temos unha casa vella da miña nai, en Cordeiro, na que non vive ninguén. Se nos botan á forza para algún sitio teremos que ir. Para debaixo dunha ponte con dous meniños non podemos ir».

Las lágrimas asoman a sus ojos al hablar de sus nietos, una chiquilla que precisamente cumple mañana los 13 años y un niño de nueve. «Os pequenos queriamos que non estiveran o venres aquí, a ver se os mandamos á escola. Estano pasando moi mal. O neno non quere ir á escola, porque os rapaces dinlle que o van botar fóra. E os demais estaremos». Tiene todo el amparo de su familia («son a matriarca e o que diga eu está ben. Estamos apoiándonos uns aos outros») y también de algunos vecinos, como las que ayer se pasaron a darle aliento.

«Non vou marchar de aquí. Vanme vir botar á forza. Non me dá a gana de darlle as chaves ao Xulgado así polas boas -insiste-. Que veña a Garda Civil, que veña a xuíza botarme fóra. A ver con que dereito fixo o que fixo. Porque se eu non presentei papeis foi porque ninguén mos pediu, porque nun xuízo de faltas non fai falla presentar ningunha documentación. Onde os tivo ela para obrar como obrou? Estarei aquí ata o fin». Victoria reitera que es «unha inxustiza» porque la jueza «mesturou o civil co penal» y que «polo menos que me dea a oportunidade de escoitarme».

Pelea

Admite que «hai que empezar os trámites para arranxar o tema da titularidade, pero non quero facelo fóra, senón na miña casa, pero a xuíza non o entendeu así», solloza. «Iso non se fai en dous días. Dixéronme que polo menos tardaría dous anos. E nese tempo teño que ir vivir onde poida, aínda que chova por min».

La mujer no se explica «por que a usufrutuaria ten dereito a vivir na miña casa e eu non podo vivir nela. El debeulle de dar o usufruto da súa parte da casa, non da miña, que eu non asinei ningún consentimento. Non hai ninguén por riba desa xuíza para dicirlle que fixo mal?».

Victoria tiene que claro que «hai que empezar unha pelexa polo civil» para asegurar la titularidad del inmueble «e, se a perdo, marcho da miña casa, pero mentres, por que me botan fóra dela?».

Diario de Pontevedra

 

??Non marcho, que me saquen arrastro?.

FAMILIA PENDIENTE DE DESAHUCIO EN CESURES /

Victoria Santiago, consolada por su hija ayer en Porto

??Eu non marcho de aquí. Se fai falla quedo amarrada cunha cadea, que me saquen arrastro ou como queiran?. Esa es la decisión final de la cesureña Victoria Santiago, a la que el Juzgado de Caldas ha dado de plazo hasta mañana a las 11 para abandonar voluntariamente la vivienda que comparte con otros seis miembros de su familia (entre ellos dos niños de 9 y 12 años). Su exmarido legó el usufructo de la casa a otra mujer con la que convivió antes de fallecer, pero Victoria sostiene que parte del inmueble es suyo y emprenderá acciones civiles para hacer valer sus derechos de propiedad. ??Pero isto pode tardar dous anos e non imos ir debaixo dunha ponte con dous nenos?, apunta. Una vieja casa de su madre en Cordeiro (Valga) es la única alternativa que tienen, pero la ??matriarca? (como ella misma se denomina) no quiere claudicar sin antes dar batalla. ??Non vou entregar as chaves e marchar coas orellas baixas. Vou pelexar ata as últimas consecuencias?, dice por momentos enérgica y en otros casi hundida y sin poder evitar las lágrimas. Sobre todo, cuando habla de los menores. La niña está de cumpleaños precisamente mañana y no quieren hacerla pasar por el mal trago de presenciar un deslojo forzoso. Tampoco al nieto más pequeño, que ??non quere ir á escola porque os rapaces dinlle que o van a botar fóra? de la casa. ??Cousas de nenos?, dice llorosa.
Victoria Santiago está convencida de ser víctima ??dunha inxustiza? de la que culpa a la jueza caldense. El testamento de su exmarido desencadenó su pesadilla. El hombre dejó en herencia la casa (construida por el matrimonio) a la hija de ambos, pero en cambio legó el usufructo a otra mujer. ??Polo visto, os usufructuarios teñen máis dereitos que os propietarios? y una sentencia ordenó en septiembre pasado que ??eu marche fóra e que a outra veña a vivir aquí?.

sentencia firme
El fallo, firme y sin opción de recurso, se deriva de una denuncia por una supuesta falta de amenazas contra Victoria y dos de sus hijos. Pero ella lo niega. ??Eu nunca na miña vida vira a esa muller? hasta que se encontraron en el Juzgado de Paz de Pontecesures, que ??nos absolveu?. El posterior recurso de la denunciante en Caldas propició una situación que Victoria no acaba de entender. ??Chegamos ao xulgado e a xuíza dixo que non se ía a celebrar xuízo, pero ao pouco chegou a sentenza? en la que ??esta señora mezcla churras con merinas. Misturou unha denuncia de faltas co tema civil, e falo con trinta avogados e ningún dos trinta o entende?, se queja. Por eso quiere que sea la propia jueza la que el viernes, a las 11 de la mañana y acompañada por la Guardia Civil, acuda al desalojo. ??Quero que veña ela a botarme fóra e que me explique con que dereito fixo isto? sin ??escoitarme nin darme oportunidade de falar?. Si sin celebrarse jucio ??nos botan fóra, se chega a habelo lévannos presos para o cárcere de A Lama?, insiste.
Lo que ocurrirá mañana está por ver. Desconoce si integrantes de Stop Desahucios acudirán a respaldarla, pero lo que tiene claro es que cuenta con el apoyo los suyos. ??Somos poucos, pero como un clan. Apoiámonos os uns aos outros?, remarca la cabeza de familia. También algunos vecinos estarán dándole aliento en el momento del desalojo, aunque ??moita relación? con los residentes en la zona ??non hai? porque ??non estivemos aquí moito tempo?. Victoria pasó dieciocho años de su vida emigrada en   Bélgica, parte de ellos junto a su exmarido. Cuando regresaron a Galicia, hace doce años, el matrimonio se  se estableció en la casa de Pontecesures ahora en litigio. ??Estiven dous anos ata que me divorciei e refixen a miña vida? en la comarca de O Barbanza. Ahora, de nuevo en la villa del Ulla, ??pensaba que ía poder disfrutar da miña casa o que me queda de vida. Pero non, teño que seguir loitando?, se lamenta. Está dispuesta a hacerlo hasta el final, porque ??non me dá a gana de darlle as chaves ao xulgado así, polas boas?.

Diario de Arousa

Cinco parados menos en Pontecesures en febrero.

En Ullán, Valga tiene 762 parados (15 menos), Catoira 491 (el descenso en este ayuntamiento fue de 22 inscritos en la oficina del INEM), y Pontecesures 390, frente a los 395 de la anterior estadística. Con los datos de febrero se rompió la tónica negativa de destrucción de empleo iniciada en otoño.

El Tribunal de Estrasburgo rechaza paralizar el desalojo de la familia de Porto.

El Tribunal de Estrasburgo comunicó ayer al abogado que, en colaboración con Stop desahucios, representó a la familia de Pontecesures con orden de desalojo su decisión de no aceptar las medidas cautelares solicitadas para tratar de evitar que estas siete personas (entre ellos dos menores de edad) tuvieran que dejar la casa en la que residen en el Monte de Porto.

Dicho tribunal “no acepta las medidas solicitadas, no entrando a valorar el fondo de la cuestión y dejando el caso en manos de los propios tribunales de justicia españoles”, según indica la plataforma Stop Desahucios de O Barbanza.

Así las cosas, la familia, encabezada por Victoria Santiago, abandonará la vivienda de forma voluntaria. Hoy mismo comenzarán a recoger los enseres para trasladarlos a casa de un pariente. Será en este inmueble en el que establezcan, de momento su residencia. La familia sigue sopesando interponer una demanda civil para reclamar la propiedad de la casa en la que hasta ahora estaban viviendo.

Diario de Arousa

La familia de Pontecesures amenazada de desalojo debe abandonar su vivienda esta semana.

La familia de Victoria Santiago tendrá que dejar su casa de Pontecesures antes de que acabe la semana. Esta mañana, la plataforma Stop Desahucios de Barbanza recibió una notificación mediante la que el Tribunal de Estrasburgo, al que se había recurrido para intentar frenar el desalojo, comunica que “no acepta las medidas cautelares solicitadas, no entrando a valorar la cuestión de fondo [la titularidad de la vivienda] y dejando el caso en manos de los tribunales de justicia españoles”. La familia opta, en este caso, por desalojar voluntariamente la vivienda, y mañana mismo procederán a recoger todos sus enseres para trasladarse a casa de un familiar. “Posiblemente la familia proceda a entablar una demanda civil para reclamar la propiedad y la posesión sobre el inmueble”, una casa que Victoria Santiago construyó con su ex marido hace años, y que ahora le disputa la última pareja del hombre, ya fallecido.

La Voz de Galicia