Los centros de Valga organizan la V edición de su particular “Carreira pola lingua”.

El IES de Valga, el CEIP de Baño y el CEP Xesús Ferro Couselo celebran hoy la V edición de la Carreira pola lingua. La celebración que arrancará a las 10,30 horas en el instituto de Valga, cuenta con la colaboración del Concello de Valga, que estará representado por el propio alcalde, José María Bello Maneiro. Además de la lectura de textos, dedicados a las Letras Galegas y la interpretación del himno gallego a cargo de Isabel Catoira, está previsto que se celebre un concierto en el que participan los grupos Ataque Escampe y Leo Arremecaghona.

Carreira Institutos

En Cambados, la “Carreira dos institutos” se celebrará mañana y en ella está previsto que participen más de 400 jóvenes, que harán un recorrido de tres kilómetros a lo largo de las principales calles de la villa del albariño. La salida está prevista para las 10,30 desde la alameda de San Tomé, mientras que la llegada se sitúa este año en el IES Francisco Asorey. Los dos centros organizadores cuentan con el respaldo del Concello.

Faro de Vigo

«En Pontecesures vainos a marcha».

cetar

A aspirante do Bloque quere recuperar o terreo que Valga conserva a carón da praza de abastos.

Logo de oito anos formando parte do equipo de Luis Álvarez Angueira, Cecilia Tarela (Pontecesures, 1977) recolle a testemuña do alcalde para ir pola primeira maioría absoluta do BNG.

-Seica lle gusta a música.

-Moito. A música e os libros. Rocanrrol. Extremoduro, Suaves… Agora estou lendo a Isabel Allende. Teño toda a súa obra.

-¿O último concerto ao que foi?

-Este inverno non puiden ir a ningún. No verán estiven no Resurrection Fest, de Viveiro, vendo a NOFX (punk rock californiano). Este verán hai varios que me apetecería ver. Un é o de Caldas [no cartel figuran Los Suaves, Rosendo e La Fuga] pero tamén un festival de Barcelona, o Rock Fest, que ten moi boa pinta.

-Así que é vostede cañeira.

-Na música, si. A Extremoduro vinos practicamente recén saídos, creo que teño a súa discografía toda. A The Smashim Pumpkins tamén os vin… Pero no demais, non. Teño o meu carácter, pero non son cañeira.

-¿Triunfaría o rock en Cesures?

-Hummm… Tentouse un ano, un só día cun pouco de todo, folk, rock, pero a xente quere verbena.

-Polo menos estarán máis tranquilos agora, logo de que fracasase a ameaza fantasma.

-Non o teño tan claro. Hai unha sentenza e el acátaa, pero non a comparte. Non creo que pare.

-Haberá que ir con ollo, logo, á hora de botar o gasóleo…

-Estou moi tranquila. Vou á mesma gasolineira dende que abriu. Iso si, con tarxeta, para que quede ben rexistrado.

-Antes tiñan sete listas. Agora cinco. ¿Non se sentirán solos?

-¿Con cinco nun concello de tres mil habitantes? Hai nais e fillos que van en diferentes listas.

-Semella que en Pontecesures, con poñer de acordo aos invitados dunha voda chega para sacar concelleiros e poñer alcalde.

-Perfectamente pode ser. Hai mogollón de movementos sociais e colectivos. Quen non está nunha cousa está noutra. Hai moita actividade cultural e deportiva. Vainos a marcha, e unha cousa vincúlase coa outra.

-¿Que pensa da fusión de concellos? ¿Valería para Cesures?

-Non estou de acordo. ? máis, aí tedes o exemplo de Oza e Cesuras. Tantos privilexios lles ían dar e non paran de queixarse nos medios porque, en realidade, non cumpriron nada.

-Ademais, igual Pontecesures acabaría unido coa Valga de Bello Maneiro, ¿non?

-¿Bello? Mellor calar. Se fose por el absorbíannos mañá. Xa estivemos con Valga ata 1925.

-Hai anos este era un dos concellos coa poboación máis nova de toda Galicia e un dos mellores índices de emprego. ¿E agora?

-Si, seguimos a ser un concello de xente nova. A escola infantil o demostra. Levamos dous anos coa matrícula chea.

-Pois igual nuns anos están en condicións de invadir Valga.

-Tedes gañas de tirarme da lingua, pero non. Con conquistarlle o terreo de aló embaixo, a carón da praza de abastos, que segue sendo de Valga, quedo conforme. Está sen asfaltar e cada vez que o necesitamos temos que solicitarllo a Bello por escrito.

-¿Na variante está o gusto?

-Para nada. A nosa proposta en Madrid foi variante cero. Non é necesaria e os estudos de tráfico que manexan son irreais. Fan as medicións na Escravitude e disque pasan por aquí 14.000 vehículos ao día. ? ridículo. Levaríanos casas, almacéns e traídas de auga por diante, cunha afectación de 100 metros dende o eixo. Unha auténtica barbaridade.

-¿Preferiría que gobernase a lista máis votada?

-O que preferiría é que eses señores que, coma os do PP, pregoan unha cousa e cando lles toca fan outra, calasen un pouco. O BNG foi a lista máis votada, cos mellores resultados, no 2007. E leváronos á oposición dándolle a alcaldía á lista menos votada.

-Un bo propósito para o mandato que vén.

-Ter un pequeno local cultural, un pequeno auditorio para poder ofrecer concertos e teatro. Hoxe é imposible. E, por suposto, que o terreo de Valga volva ser noso.

CECILIA TARELA BARREIRO CANDIDATA Á ALCALDÍA DE PONTECESURES POLO BNG.

Ningunha teima coas marcas

«Teño máis dun reloxo, pero son normais e correntes, sempre de goma. O meu, iso si, está en hora. Son puntualísima, non soporto a impuntualidade. E os zapatos non levan tacón e son cómodos. Gústanme e teño de todas as cores, pero non merco unha marca especial de nada.

24-M: La campaña

La Voz de Galicia

«Non entendo de política e nunca falo dela».

José María Bello Maneiro opta á reeleción como alcalde de Valga, un cargo que ocupa dende 1991.

Non leva tanto tempo no cargo coma o seu veciño do sur, pero aí lle anda. José María Bello Maneiro, alcalde de Valga dende 1991, foi independente antes de ser popular, rebelouse -el nunca o admitirá- porque non lles facían caso e non votou os senadores que marcaba o seu partido ata que os seus resultados -calquera votación por baixo do 70% case é un fracaso- foron recoñecidos cunha acta de deputado provincial. Agora, o home tranquilo enfróntase a unhas eleccións ben peculiares. Por primeira vez en moito tempo, só terá un rival: o PSOE de María Ferreirós.

Bello di con retranca que, sexa como sexa, o único resultado posible desta volta é unha maioría absoluta en Valga. «Home -recoñece- a nosa aspiración é subir, sobre todo agora que non se presenta o BNG, pero sempre con todos os respectos para os veciños, que son quen deciden».

Neste mandato, aproveitando unha viaxe a Arxentina, dúas das súas concelleiras remodeláronlle o despacho para conmemorar que cumpría a idade de xubilación. «Eu sempre teño o despacho pechado. Cando volvín non abría a porta e non entendía nada. Cando lle dimos a chave, dentro estaban dous funcionarios, ¡querían ver a cara que puña!». Iso non quere dicir que na súa mesa non se sigan amoreando os papeis. Calquera diría que o seu son a radio e as carpetas, non Internet. Sorpresa. «Non, non, eu teño a miña táblet porque agora no móbil accedes a todo e case todo vai por correo, aínda que me gusta imprimir o que leo».

Gústalle tamén, asegura o alcalde, dedicarlle tempo á familia. Sobre todo aos seus catro netos, dos que está orgulloso. O sentimento, calcula, é recíproco, «senón non quedarían durmir na casa cando os traen os pais, ¿non?». De momento son novos -o máis vello ten doce anos- para pensar en política. Non así os rapaces do colexio Ferro Couselo que esta semana visitaron as instalacións municipais. «Aí si que algún amosaba formas». ¿Tirarían de coleta ou polo partido da casa? «Ben… Todos fomos novos, e a mocidade sempre é protesta, inquedanza». Resposta do país para unha confesión impactante: «Eu en realidade non entendo de política en absoluto e case nunca falo dela; eu sei de xestión e de interese xeral, pero nunca levo a política ao Concello».

A Bella Otero finou hai 50 anos. O rexedor tamén é Bello. ¿Terán algo que ver? «O meu pai é de Catoira e non hai relación familiar. Aquela muller era Bella, o meu é só unha forma de ser Bello».

«Aquela muller

da que falades era Bella [Otero]; o meu só é unha forma de ser Bello

24-M: la campaña

La Voz de Galicia

Proponen que Padrón se convierta en un lugar accesible a pie y en bicicleta.

El grupo Cidega se despide del Concello con una moción para que se adapten las vías para dar cabida a peatones y ciclistas.

El grupo político de Cidega se despidió en pleno de la corporación local de Padrón con dos mociones que fueron apoyadas por unanimidad por el resto de formaciones. La primera de ellas, defendida por el edil Andrés García Bustelo, pide hacer accesible Padrón en bicicleta y a pie. Para ello, propone diseñar un «plan vial estratéxico, tendo en conta os viais necesarios de adaptación, remodelación ou construción nun futuro, para que Padrón poda ter un sistema vial adaptado e acondicionado para peóns e bicicletas, que faciliten os desprazamentos inter-núcleos, así como a conexión con concellos veciños separando os viais de peóns, ciclistas e automóbiles».

También pide tener en cuenta los proyectos que se desarrollan en la actualidad o los futuros para darle preferencia a los peatones y ciclistas, con la creación, adaptación o rehabilitación de viales públicos. Andrés García recuerda que, por su orografía plana, Padrón y comarca se presta a ello, por lo que también pide que esta idea se traslade al resto de los Concellos de las Terras de Iria, además de Pontecesures, Valga, Catoira y Rianxo, para «facer unha fronte común» y que todo este área sea accesible a pie y en bicicleta, tanto «para os momentos de lecer como para o uso diario de tránsito aos postos de traballo».

La otra moción, también aprobada por unanimidad, pide la creación de un foro de participación social y política, un «grupo xerador de ideas», que defina como será el Padrón del futuro, para lo que primero es necesario constituir una mesa de trabajo.

TeGa busca un concello abierto y modificar puntualmente el PXOM.

Con un solo edil, TeGa, con Ángel Souto Cordo a la cabeza, logró formar parte también del gobierno de coalición estos cuatro años. De su paso por el ejecutivo, Souto Cordo considera que se hizo un buen trabajo, aunque reconoce que trabajar en coalición “no es fácil pero los tres grupos, a pesar de sus diferencias, logramos hacerlo”. En este sentido explica que se sanearon las cuentas del Concello, logrando un superávit de 300.000 ?, “y eso que había facturas sin pagar por 200.000 ?; y pagamos a proveedores con una media de 18 días”. Entre las prioridades, y a pesar de no tener aún cerrado el programa, destacan la modificación puntual del PXOM, porque entiende que el actual “contiene defectos que habría que subsanar”; recuperar el terreno de Valga; la recuperación y saneamiento del entorno del lavadero de Carreiras; apoyar e impulsar los clubes de fútbol, baloncesto y piragüismo local con la mejora o ampliación de instalaciones actuales. El alcaldable se compromente a presentar en los primeros meses del nuevo mandato una moción de participación ciudadana y otra de convivencia ciudadana, grabar los plenos y colgarlos en la web municipal, y acotar una zona para paseo de mascotas.

El Correo Gallego

Batalla musical por un hermano.

herva

Mientras toca, Cristina se abstrae, se aísla del mundo. Ni las risas ni los arrumacos de Álvaro consiguen distraerla.

Cristina, una talentosa pianista de siete años, ofrece conciertos para recaudar fondos con los que investigar la enfermedad de los huesos de cristal que padece Álvaro.

Cuando se sienta al piano, Cristina se mete dentro de sí misma, se sube a caballo de las notas musicales y deja que sus dedos vuelen sobre el teclado. Está tocando una composición de Kaczmarek. Es una pieza delicada y ondulante que, por momentos, crece en intensidad y rapidez hasta convertirse en casi un torbellino. Cuando se enfrenta a él, una expresión de serena concentración ilumina el rostro de la pianista. Resulta difícil creerlo, pero Cristina solo tiene siete años. Nos damos cuenta cuando la música cesa. Entonces observamos que viste como una niña de siete años, con un chándal intensamente rosa. Y que se peina como una niña de siete años, con dos largas coletas bailarinas de las que su hermano mayor le ha estado tirando mientras tocaba.

?l se llama Álvaro Costa. Es de Valga, tiene once años y es un valiente que ha aprendido a convivir con su fragilidad. Tiene la enfermedad de los huesos de cristal y debe extremar las precauciones en todos y cada uno de sus gestos. «Ao fútbol, por suposto, non podo xogar, pero ao ping-pong e ao bádminton si que xogo, e dáseme ben», dice con esa energía desbordante que lo llevará, seguro, a ser «xuíz do Tribunal Supremo, ou creador de videoxogos, ou creador de motos, ou sicólogo, ou masaxista…».

El mejor regalo para una madre
Álvaro también toca el piano. Hace años que ha dejado de ir a clases, pero teniendo a Cristina en casa es difícil desprenderse del tacto de las teclas. Los dos hermanos van a interpretar hoy juntos un par de piezas. Será en el auditorio de Ribadumia. Verlos sobre el escenario será «o mellor regalo para unha nai o día da nai», nos comenta el futuro juez mirando a los ojos a su madre. Begoña sonríe al oírlo. Y explica que el concierto es solidario. Y que todo el dinero que el público deposite en las huchas que se colocarán en la entrada del auditorio se destinará a la Asociación Huesos de Cristal, un colectivo que pretende hacerle la vida más fácil a familias como la de estos dos chavales. «En este tipo de enfermedades es muy importante la rehabilitación, y los tratamientos…», indica. Y no todo el mundo puede acceder a ellos.

El talento de Cristina pretende aportar un granito de arena para que se pueda seguir investigando, para que los tratamientos mejoren, para que todos los enfermos reciban la asistencia que Álvaro sí puede tener. El niño acude periódicamente al Hospital Universitario de Getafe, el centro de referencia en España para la enfermedad que padece. Y desde que está sometido a un tratamiento experimental, ha mejorado mucho. «Eu conto con non ter máis fracturas no resto da vida, é a esperanza que teño», dice con esa espontaneidad que lo caracteriza.

Cero nervios
No es este el primer concierto solidario que da Cristina. A finales de mayo ya se subió al escenario en el Hotel Puerta del Camino, en Santiago. Aún así, «es la primera vez que va a tocar delante de tanta gente», en un recinto como un auditorio. Estará nerviosa, aseveramos. Pero el rostro sereno de la joven pianista nos desmiente. «Para nada, está muy tranquila». Y eso que, durante la hora que dura el recital, no tendrá más ayuda que su memoria.

Un talento que dejó pasmados a los profesores de la escuela de música
«Non é por nada, pero eu sempre pensei que Cristina era un pouco superdotada». Álvaro es un orgulloso hermano mayor. ?l tuvo mucho que ver en el temprano descubrimiento de las dotes musicales de la niña. Iba a clases en la escuela municipal de música de Valga y, al volver a casa, se ponía al teclado para practicar lo que había aprendido. La niña, que cabalgaba entre los tres y los cuatro años, comenzó a imitarlo. «Primero se fijaba en cómo hacía él, y después lo repetía a la perfección».

La pequeña tenía talento, eso estaba claro. Aún estaba por descubrirse cuánto. Ocurrió en la escuela ubicada en el auditorio. «Un día, un profesor estaba tocando y la niña comenzó a identificar las notas». Una tras otra, sin fallar. Así supieron sus padres que tiene «oído absoluto», una habilidad que suele ir acompañada de una enorme memoria musical.

De esa memoria hará gala hoy, en Ribadumia, la pequeña Cristina. Tocará durante más de una hora sin mirar las partituras de piezas de Burgmüller, Diabelli, María Vacca, Haydn o Kaczmarek. El concierto le irá muy bien para empezar a acostumbrarse a actuar ante el gran público, que a buen seguro se quedará asombrado ante la calidad de sus interpretaciones.

No son estas fruto, simplemente, de un talento innato. Cristina dedica dos horas al día a perfeccionar su don, a vencer con técnica y ensayos las dificultades de tener, aún, unas manos demasiado pequeñas. Además, desde hace un tiempo estudia en el taller Tratalenca, en Santiago de Compostela, donde la profesora Esther Sobral le ayuda no solo a mejorar su técnica, sino también a mejorar su atención, su memoria musical… Dice Sobral que su alumna «en poco tiempo ha progresado a un ritmo más ágil del habitual». «Sus ganas de aprender y de mejorar hacen que el estudio ocupe una parte importante de su tiempo, y que esa dedicación sea muy grata para ella». Y es que «Cristina es niña, pero tiene un afán de mejorar y de hacer las cosas bien que ya quisieran muchos adultos: pone mucha voluntad en corregir y buscar el resultado que se le pide».

Testigos de excepción
De ello dan fe sus padres y sus tíos, que la oyen practicar incansablemente tarde tras tarde. El sonido del piano llena todos los rincones de la casa familiar de Valga. «Hace unas semanas estuvo unos días enferma y no pudo tocar… La verdad es que se hacía raro el silencio», nos cuenta Begoña, su madre.

Cristina escucha como se habla de ella en silencio, mientras corre tras un globo por todo el salón de la casa. Dicen que es muy tímida. Pero para hablar ya está Álvaro, jovial y dicharachero. Es él quien nos cuenta que comparte con su hermana muchas aficiones. «Gústannos ata os mesmos videoxogos», sentencia. Palabra de hermano mayor.

La Voz de Galicia