Los problemas con la lamprea y la anguila van en aumento.

Los pescadores se reúnen esta tarde para acordar medidas de presión contra la Xunta.

El bajo caudal del río Ulla hace que la lamprea brille por su ausencia. Cada día salen a faenar apenas media docena de embarcaciones que regresan a tierra con solo dos o tres ejmplares de ese preciado pez cartilaginoso que necesita del agua dulce para remontar el curso fluvial y desovar.
Las escasas o casi nulas precipitaciones de las últimas semanas preocupan al colectivo de valeiros, que operan en Pontecesures como puerto base y que tras el primer mes de actividad hablan de un “fracaso absoluto” en la campaña de la lamprea. Sostienen que “no es rentable” y temen que la temporace avance igual de mal en las próximas semanas. Evidentemente, parece que la Xunta poco o nada puede hacer ante este problema derivado del bajo caudal y la escasez de lampreas. “Pero si puede hacer mucho en cuanto a la anguila”, que es un recurso que, a la postre, pescan prácticamente los mismos marineros. Pertenecen a la cofradía de Carril, en la que van a reunirse de nuevo esta tarde para decidir las medidas de presión a ejercer para hacerse oír ante lo que consideran “falta de apoyo” de la Administración. Sostienen los pescadores que “cinco meses de inactividad son demasiados”, y exigen que se les deje pescar anguila en el Ulla cuante antes y en condiciones de trabajo “dignas” y “rentables”.

FARO DE VIGO, 13/02/12

Produto financeiro.

TI?AN o costume de saír cear con amigos unha vez á semana, logo dúas veces no mes e últimamente a cita xa se vai rareando por razóns evidentes para todo o mundo. Con todo, procuran esquecer o medo que se respira no ambiente porque, se ben o miran, eles, que gozan de bos e seguros empregos, son uns privilexiados. A última vez, o mes pasado, entraron no restaurante e sentaron no lugar que lles tiñan reservado. Pouco despois chegaron cinco persoas que se colocaron nunha mesa preparada para seis comensais. Durante algo máis de cinco minutos quedou baleiro un dos asentos e mentres tanto os demais foron mirando os menús que lles fora entregando o camareiro.

Despois todo pasou moi rápido e ninguén sabería explicar como se iniciou aquel barullo que se formou. Polo visto, nada máis entrar o sexto comensal que faltaba para completar a mesa, alguén comezou a sinalalo co dedo e a facelo responsable dalgún dos problemas que sofre o país. A seguir, escoitáronse insultos, aillados ao primeiro, unánimes despois. Parecía coma se o resto da xente que estaba no comedor se fora quentando até que os improperios se fixeron tan xerais que aquelas seis persoas non tiveron máis remedio que erguerse e saír por onde entraran.

Logo viñeron os comentarios. Aquel home fora un dos máximos responsables dunha das caixas e marchara para a casa cos petos ben cheos. Logo, comezaron a enumerar as falcatruadas que toda aquela xente estivera facendo sen que houbese quen lle puxese freo. Un dos amigos que estaba ceando contoulles o caso duns tíos seus, moi maiores xa, que se viron enganados coa oferta dun novo produto financeiro que, segundo lles explicaron, era completamente seguro porque poderían recuperar os cartos cando quixesen. Non só non gañaron nada, senón que agora que necesitan amañar a casa porque lles chove dentro, non poden botar man deses poucos aforros que foran xuntando nos seus moitos anos de traballo. E o director que os atendera na súa oficina de toda a vida desapareceu coma se o tragase a terra.

Xavier Senín (Escritor)

EL CORREO GALLEGO, 13/02/12

Paso do topo do gas entre a Rúa Fontaíña e a Avda dos Namorados

No día de hoxe a empresa CCS, subcontratada por Gas Natural, comezou co paso do topo por debaixo da vía, para poder enlazar as tuberías da Avda dos Namorados coas que se instalarán na Rúa Fontaíña.

A realización dista obra provocará o corte da Rúa Fontaíña por uns días.

Dende o Equipo de goberno queremos pedir disculpas ós veciños afectados polas obras agradecendo  a súa comprensión.

O Furia de Campaña xogará en Pontecesures seis partidos máis.

O pasado 7 de febreiro, Xenaro Barreiro Ferro en representación do “Furia Athletic Club” solicitou a utilización no campo “Ramón Diéguez” para xogar os partidos dos días 12 e 26 de febreiro; 19 de marzo; 1 e 24 de abril e 6 de maio ante a imposibilidade de poder utilizar as instalacións municipais no Concello de Valga nas debidas condicións.
Por decreto do alcalde de Pontecesures de 10/02/12 autorízase o uso do “Ramón Diéguez” para celebrar os seis encontros de fútbol.
Lémbrase que o Furia xa xogou en Pontecesures 4 encontros por ter clausurado o campo por sanción federativa.

Non se urbaniza o espazo vinculado a unha licenza na rúa Novo Núñez de Pontecesures.

Na rúa José Novo Núñez (estrada N-550), a poucos metros da Casa do Concello esta practicamente rematada, dende hai tempo, unha construción que conta coa correspondente licenza. Coa obra fai danada de consideración a beirarrúa da nacional e foi instalado un valado que leva unha chea de tempo e que se atopa nunhas condicións lamentables como se aprecia na fotografía.

O estado da beirarrúa xa motivou algunha caída ao desprenderse a tapa dunha arqueta e o valado transmite unha imaxe estética negativa, ocasiona problemas de salubridade e impide o uso dun espazo que ten que ser cedido ao concello polo promotor para formar parte do dominio público local.

Ante esta situación, pregase tanto ao alcalde como ao concelleiro de obras e urbanismo, Ángel Souto, que se fagan todo tipo de xestións para que se urbanice o espazo cedido, se constrúa a beirrarúa e se retire dunha vez ese valado que motiva as queixas tanto de peóns como de conductores de vehículos.

Pontecesures, 11/02/12

Luis Ángel Sabariz Rolán
Concelleiro ACP de Pontecesures

“La vejez es una coña marinera. Te duele todo. Pasados los 80 se puede ser resignado, no feliz”.

Máximo Sar, nacido en Padrón, cumplirá 90 años el próximo mes de octubre.

Abogado, magistrado y periodista, especialista en artículos de humor, a sus 89 años Maximino Rodríguez Buján o, lo que es lo mismo, Maximo Sar, sigue viviendo entre letras y papeles. Solo aparta la vista de los libros para realizar los recados domésticos de un hogar que, ante la enfermedad de su esposa, María Teresa, con lo que lleva 60 años casado, ahora asume en solitario, y para tomar café en el bar próximo a su domicilio, en Caldas de Reis. Las charlas con los amigos son más difíciles. “Se me murieron todos. Ahora vivo en medio de una especie de soledad”, lamenta Máximo.
Echando mano del humor que le acompañó en su profesión, la vejez es, en su opinión, “una coña marinera”. “Te duele todo, un día un hueso, otro día otro, otro la próstata….Siempre tienes algo, tienes que tomar un montón de pastillas, someterte a un régimen…,enumera Máximo. Por eso, asegura, pasados los 80 “se puede ser resignado pero no feliz”.
Con la misma filosofía contempla la muerte: “Naces sin querer y mueres sin querer también. Sabes que es inevitable. A mí, en principio, no me hace gracia, pero sería horrible estar viviendo con miedo. Yo firmaba por ser como Dios eterno. Vamos a ver hasta donde llego”, señala.
“Con una cierta nostalgia” de la vida “modesta y humilde” de su juventud y algún sueño incumplido, como ser corresponsal en el extranjero, Máximo se muestra satisfecho con su vida y su familia. “Tendo seis hijos que son seis santos, aunque (reconoce) si volviera a nacer no tendría tantos porque la crianza es la cosa más difícil, complicada y cabreante que hay”.
Acostumbrado a tratar con las palabras, no las encuentra para aconsejar a los jóvenes de hoy. “Qué les vas a decir?. La cosa es bastante dramática”, reconoce. Para él, que ha vivido dos guerras, ahora es tiempo de meditar sobre “problemas eternos”, como el origen de la vida y disfrutar de cosas como “tomar el sol cuando hace frío”.

DIARIO DE PONTEVEDRA, 12/02/12