Web non oficial de Pontecesures

Fomento prepara un proyecto para mejorar la N-550 en A Picaraña.

El Ministerio de Fomento está redactando un proyecto para regular el tráfico en el tramo de la carretera N-550 entre As Galanas y A Escravitude, con especial incidencia en el cruce de A Picaraña, en el municipio de Padrón, un punto especialmente peligroso debido a la confluencia de varias vías secundarias y al alto volumen de tráfico que concentra, sobre todo en horas puntas del día. Fomento trasladó información del proyecto al Concello de Padrón para que este muestre «su conformidad o reparos» con las obras proyectadas, de acuerdo con la documentación hecha pública por el gobierno municipal.
Las obras previstas consisten en la construcción de una glorieta a la altura del cruce de A Picaraña, al mismo nivel que el firme de la actual vía nacional. De este modo, el tráfico de la actual N-550 discurriría por debajo de la rotonda, para lo que será necesario rebajar el actual firme. Con el paso elevado de la glorieta, se facilitará la incorporación y salida del polígono industrial de A Picaraña y de otro próximo a este así como, por otro lado, a los núcleos de población de Angueira de Suso y Areal.
La presencia del polígono junto con los accesos a las aldeas en plena N-550 convierten el cruce de A Picaraña en los puntos más peligrosos de esta carretera a su paso por Padrón y de ahí que hace años que tanto los propios vecinos, como los políticos y hasta los empresarios lleven reclamando medidas para regular el tráfico en este tramo.
Por otra parte, la actuación que prevé el Ministerio de Fomento contempla, además, un carril de desaceleración y otro de incorporación, desde la zona de O Faramello y hasta Gaseosas Feijoo, para dar servicio a los distintos viales secundarios de este tramo. El concejal Eloy Rodríguez convocó en agosto, cuando estaba al mando del Concello en su condición de alcalde en funciones, una comisión informativa para dar cuenta del proyecto a los grupos de la oposición, a los que les facilitó copia de toda la documentación así como a la Asociación de Veciños O Santuario de A Escravitude y a todo particular que la demandó.
El representante del gobierno municipal también los invitó a manifestar su opinión. Así, el Partido Galeguista de Padrón presentó el pasado 20 de agosto un escrito con respecto a esta actuación, en el que el pide que el Ayuntamiento solicite al Ministerio de Fomento la presencia de un técnico que pueda aclarar posibles dudas. También la asociación de vecinos de A Escravitude presentó otro escrito, en este caso el pasado jueves, en el que coincide en pedir la presencia de un técnico.

LA VOZ DE GALICIA, 05/09/10

Por Luis Angel Sabariz Rolán, fai

Celebrouse na tarde de hoxe, 4 de setembro, a Festa da Bicicleta en Pontecesures.

Houbo algo menos de participación que o último ano (pouco máis de 100 persoas) influíndo, sen dúbida, a tarde de calor que tivemos.
O premio para o participante de máis idade levouno José Tubío de 74 anos, de Padrón.
O premio para a bicicleta máis orixinal foi para Diego Galmarín residente en Pontecesures.
Os premios foron entregados pola alcaldesa, Maribel Castro, e polo concelleiro, Jesus Mª Rey Beiró. Os dous tamén entregaron varios premios sorteados entre os asistentes entre eles unha bicicleta.

Por Luis Angel Sabariz Rolán, fai

Pequeno lume preto da pista da Barosa de Pontecesures.

Sobre a 1:30 h. da pasada noite, houbo un pequeno lume na marxe esquerda desta pista (a que vai ata a AP-9), preto da finca do “Canario”. O lume, que afectou a moi pouco matorral, foi extinguido xa polos veciños, sen precisarse a intervención de efectivos de Protección Civil de Pontecesures e Padrón que se achegaron ao lugar. Tamén se achegou unha motobomba que regou a zona para impedir un novo lume.

Por Luis Angel Sabariz Rolán, fai

“Facía poesía nos anos 40 como escape daquela triste realidade”.

AVELINO POUSA ANTELO, presidente da Fundación Castelao e defensor a ultranza da lingua galega.

No 2004 a Asociación de Escritores en Lingua Galega designou a Avelino Pousa Antelo como o primeiro escritor galego do ano, e roi recoñecido entre os bos e xenerosos. Agora é declarado autor do mes. Así se salienta a súa traxectoria, o seu posicionamento ético e o ser considerado “mestre dos máis novos”. Ten unha ampla producción, de ensaio (o último libro, na colección Clásicos do Cooperativismo, editada pola Xunta, saíu hai pouco e recolle en fac´símile un dos seus principais traballos, que publicou Galaxia en 1971), xornalística e, aínda que menos menos coñecida, tamén literaria con títulos de poesía, narrativa e teatro. Con 96 anos, conta cunha vitalidade e unha intensidade nas súas lembranzas que converten nun agradecido pracer o diálogo na casa de Teo onde reside, con dúas fillas, un xenro e dous netos. Falamos no seu escritorio, presidido polas figuras de Castelao, Vallé Inclán e Pondal.

-Escribe desde antes da guerra, é dos veteranos….
-O 17 de agosto estabamos citados os catro máis veteranos en Pontevedra para unha homenaxe, o 5º premio Galicia Mártir, e fomos Isaac Díaz Pardo, e máis eu. Xaime Isla Couto e Paco del Riego non puideron estar.

-Tamén participou noutros actividades públicas.
-Si, aos poucos días fun a Palas de Rei, ao acto de lembranza do pai de Isaac Díaz Pardo, e tamén na homenaxe a Ángel Casal, aquí en Teo. E aí recibín o convite dunha antiga compañeira de Tal, en Muros, ao comprobar que ando ben. Vou sempre que podo a actividades que sexan por Galicia; e estou disposto a cantar as 40 se fai falta ao luceiro del alba, como hai pouco ao presidente da Xunta pola súa actitude que vexo de renuncia para co noso idioma.

-¿Como definiría a importancia do idioma?
-O idioma é nosa caste, que é algo sagrado para un galego, ao que non se debe renunciar nunca. E aos que o fan se lles poden aplicar aqueles adxectivos do noso himno de “féridos e duros, imbéciles e escuros”.

-Como escritor ten unha producción ampla, ¿que destacaría?.
-Houbo unha ampla etapa en que era quizá quen máis publicaba en galego, nos anos 1960, 62 e 63, cando facía a seción xornalística Fiestra, que era o comentario a unha biografía. Na altura percorría moito o país e encontrei cousas tan curiosas como a que relatei no artigo O postre reverdecido: saíndo de Negreira vin un poste da luz eléctrica que se tiña convertido en árbore.

-? tamén autor de poesía, xa antes da guerra…..
-E tamén despois, facía poesía nos anos 40 como escape daquela triste realidade (A súa filla ensina produción inédita daqueles anos). E había que tratar de non complicar a vida. Era un tempo tristísimo.

¿Escribe algo novo, ten proxectos inmediatos?
-Agora só escribo cando me encomendan algo. O día 8 estarei en Outeiro de Rei, na homenaxe a Manuel María. E ando a prparar unha doazón de libros para o Centro Rural Agrupado de Teo onde neste ano lle deron o meu nome á biblioteca.

-Dedicou moito esforzo ao cooperativismo, ¿resultou ben ese modelo no noso país?
Resultou no caso de Coren, en Ourense. Outras como Leyma ou Feiraco non prosperaron como sería de desexar. Sempre defendín que entre as cooperativas fixesen un proxecto forte en común, que aínda hoxe non existe. Penso que foi unha ocasión para o noso país, que se deixou pasar, como outras.

-Está nas fundacións Pedrón e Ouro, Fernández Flórez, Alexandre Bóveda, e sobre todo na Castelao, que preside hai anos….
-Presido, e non por vontade, pois hai tempo que pedín o relevo e Alfonso Paz Andrade di que non me queren substituir. Vexo a situación un pouco rara, ambigua, como Fundación somos un pouco incómodos.

-¿Que urxe facer nesa institución?
-Unha axuda do anterior Goberno da Xunta permitiu que 15 investigadores mozos fosen a Rusia, América e outros paises onde estivo Castelao para catalogar toda a súa obra. Hai un traballo importantísimo feito que entregamos á actual Xunta, e non se sabe o que van facer.

-¿Que salienta de Castelao?
O Sempre en Galiza. Teño un exemplar da 2ª edición toda subliñada, que lin moitísimo, maís cunha Biblia: aínda non houbo ningún politicastro que se atrevese a facer algo que o corrixa. Ese pensamento de Castelao é actual, debía ser para ler no ensino, nos institutos e na Universidade.

-¿Como ve as letras galegas nos nosos días?
-Agora hai un grupo de intelectuais de gran categoría. Hai moito consolidado. Podía ir aínda mellor se os políticos axudasen máis, en lugar de andar caciqueando.

LA VOZ DE GALICIA, 04/09/10

Por Luis Angel Sabariz Rolán, fai

As Torres, Breogán, Pontecesures y O Muiño participan en la Nacional de Jóvenes Promesas de 1.000 metros.

Las joyas futuras del piragüismo nacional se dan cita este fin de semana en Castelldefels, Barcelona, en el Campeonato de España de Jóvenes Promesas de 1.000 metros. O lo que es lo mismo, en la tercera y última prueba del calendario de la novena edición de la Liga de Jóvenes Promesas en Aguas Tranquilas, antiguamente conocida como Liga Nacional de Promoción, y que este año reune a las categorías infantil y cadete.
Cuatro son los equipos arousanos que han desplazado efectivos hasta aguas barcelonesas. As Torres-Romaría Vikinga, Breogán do Grove, Naútico O Muíño de Ribadumia y Náutico Pontecesures. El primero de ellos lucha por asegurar el subcampeonato nacional, toda vez que el título parece cosa ya de Aranjuez, al haber ganado el club madrileño las dos citas anteriores del calendario de jóvenes promesas. La Copa de España de 1.000 metros, el 29 de mayo en Verducido. Y la Copa de España de 3.000 metros, el 24 de julio en Badajoz.
La jornada de hoy decidirá los nombres de los campeones en las modalidades de barcos individuales, quedando las de dobles y piraguas de cuatro tripulantes para mañana.

LA VOZ DE GALICIA, 04/09/10

Por Luis Angel Sabariz Rolán, fai

Mellor sen AVE.

Columna “Vento Fresco” por MANUEL MIRAGAIA DOLDÁN.
DIARIO DE AROUSA, 04/09/10

De entre os medios de transporte o que sempre estivo menos desenvolvido na Galiza foi o ferroviario. E isto é unha verdadeira mágoa, pois o tren é o mellor de todos eles, por economía, comodidade e ecoloxía. Co seu uso diminuirían de xeito significativo os engarrafamentos das cidades, reduciríanse os niveis de contaminación e os accidentes de tráfico. As sociedades máis avanzadas do Ocidente dispoñen desde hai décadas de extensas e ben trazadas redes de camiños de ferro e de comboios modernos, non só para o transporte de viaxeiros, senón tamén de mercadorías.
Os galegos padecimos a falta de vontade dos gobernos do Estado para contarmos cun ferrocarril en condicións. Mantivéronos sen a dobre vía, con camiños de ferro con curvas sinuosas, con ausencia de electrificación, sen trens de proximidade nas zonas urbanas, carentes das necesarias frecuencias e de máquinas eficientes. Todo o anterior impediunos dispor duns servizos ferroviarios decentes.

Os intereses das grandes construtoras de obras públicas e das compañías eléctricas explican en boa medida a extraordinaria expansión da alta velocidade na Península. As cuantiosas adxudicacións poden servir para financiar as actividades dos partidos políticos gobernantes. E como cómpre que as irredentas cidades de Vigo e da Coruña estean moi unidas coa capital do Estado, vainos chegar tamén o AVE. Aínda que polo visto non chegará a iso, pois só será un tren de velocidade alta, non un tren de alta velocidade, xa que non superará os 200 km/h.

Ningunha das grandes organizacións políticas da Galiza cuestionan esta obra faraónica. Malia estarmos en plena crise económica e seguirmos carecendo de servizos públicos básicos, como xardíns de infancia, camas hospitalarias, residencias para a Terceira Idade e axudas aos dependentes, o Estado vai gastar a fortuna de 8.720 millóns de euros, para que logo, cuase seguro, explote as liñas creadas unha compañía privada que buscará o máximo beneficio, como pasa coa Autoestrada do Atlántico. Mellor sería empregaren estes recursos nos servizos sociais dos que aínda somos moi deficitarios e, por mor diso, xerar moito emprego, ou en apoiar ás iniciativas dos emprendedores que desenvolvesen unha economía social ou a creación de tecnoloxía substentábel.

E non falemos do enorme impacto ambiental que terá, ao destruír a paisaxe cos seus viadutos e túneles, separando definitivamente partes da mesma zona e aumentando seis veces o consumo enerxético con relación a un tren convencional. Máis de cincuenta estacións serán suprimidas. E ao construíren os novos camiños de ferro sobre tramos dos antigos imposibilitarase a continuídade do tren entre as vilas de tamaño medio, desequilibrando aínda máis as zonas urbanas das rurais, e a implantación de liñas de proximidade nas áreas metropolitanas.

Coa mellora do tren que xa tíñamos e o uso da tecnoloxía pendular alcanzaríase a suficiente velocidade para contarmos cun medio de transporte eficaz entre as nosas cidades e vilas. Alén diso, sería substentábel e poderíanse dedicar neste período de vacas fracas eses inxentes recursos públicos a outras iniciativas de maior rendibilidade social.

Por Luis Angel Sabariz Rolán, fai