Anxo Angueira presentou o novo poemario este mércores en Santiago.
O escritor publica despois de 15 anos un novo poemario, «Palmeiras, piueiros»
Quince anos despois de render homenaxe a Vigo en Fóra do sagrado, o escritor, profesor e presidente da Fundación Rosalía de Castro, Anxo Angueira (Manselle, Dodro, 1961), volve publicar un poemario, Palmeiras, piueiros (Chan da Pólvora). Un retorno aos versos cun claro detonante: a morte hai dous anos da palmeira do Señorito, denominación que recibía a árbore situada na casa dun fillo de emigrantes a América no século XIX na súa aldea natal. «Iso foi o que desatou todo o libro, o que me fixo remexer todo», subliña o autor, que este mércores presentou na libraría Couceiro de Santiago a publicación acompañado pola poeta Chus Pato e polo músico Sechu.
O poemario móvese nunha dicotomía. «Xira en torno da morte, a perda e a extinción e, ao mesmo tempo, o rexurdimento, a recuperación. Este último tema é algo moi próximo para min vitalmente, no só na esfera persoal, senón tamén na intelectual, porque levo traballado ultimamente moito sobre o tema do rexurdimento na cultura galega contemporánea», explica o autor. Un diálogo que chega xa no seu propio título: «A palmeira, a terra; o piueiro, o mar; a palmeira, a morte; o piueiro, a resurrección», explica Angueira, lembrando que a palabra piueiro —que non está no dicionario e alude á pedra coa que se fondeaba a rede— foi recuperada polos mariñeiros da Guarda para nomear unha embarcación.
As palmeiras e os piueiros toman múltiples significados nos versos, como esa relación entre o exótico e o enxebre. Ademais, a planta serve a Angueira para mergullarse en paisaxes bíblicas, en mundos exóticos e as súas literaturas. Inclúense, ademais, moitas homenaxes á náutica. E todo iso faino o escritor partindo de Manselle: «A miña aldea é de onde parte todo o que eu fago».
No poemario, Angueira dialoga literariamente con outros escritores. «A idea de rexurdimento lévame a dialogar con outros autores do que nós chamamos o rexurdimento: Sarmiento, Rosalía, Pondal, Curros…», detalla. Tamén aparece Manuel Antonio, Paul Éluard, escritores portugueses… «Eu concibo a literatura como ese diálogo», incide o escritor, que nesta nova publicación inclúe unha parte con versos que foron lidos en diferentes actos ao longo dos últimos tempos.
E, despois deste lapso de quince anos, cambiou moito a voz poética de Anxo Angueira? «É a mesma voz, pero modulada de forma distinta. É outra visión global, outra concepción da poesía», responde o autor, quen engade que o seu proceso de escrita necesita un tempo de maduración. Lembra tamén como entre outros dos seus poemarios houbo ata dez anos de diferenza.
ADMIRADOR INCANSABLE. Este ano e por primeira vez, celebrase o aniversario de Rosalía de Castro (o 185) o 23 de febreiro, cambio anunciado no mes de xaneiro pola Fundación que facíase eco, deste xeito, do recente descubremento por parte da investigadora Sagrario Abelleira que corrixiu a data de nacemento da escritora galega máis universal. No en vano en máis dunha ocasión, o presidente da Fundación Rosalía de Castro, e admirador indiscutible da poetisa, Anxo Angueira, ten dito dela que “é unha figura con dimensións infinitas, tantas que non damos acabado de estudala”. Para Angueira, é fundamental a modernización e a actualización da imaxe da escritora, e a elo adica todo o seu esforzo. Por elo, cando chega o aniversario, vólcase en programar actos por toda Galicia para manter viva na memoria colectiva a figura da cantora do Sar.
Raquel Lafuente Angueira cursa en el CIFP Politécnico de Santiago el ciclo superior de Laboratorio y Control de Calidad
La cúpula geodésica del amplio vestíbulo se ha convertido en símbolo de la casa, como el péndulo de Foucault en la Facultad de Físicas. Pero el Centro Integrado de Formación Profesional Politécnico de Santiago hunde sus raíces en 1933, como Escuela de Trabajo, en la segunda planta del inmueble de Bonaval. Luego se ubicaría como instituto en San Clemente en 1952, hasta pasar a su actual ubicación, en 1967, en la avenida de Rosalía de Castro, 133, al lado del Hotel Peregrino. “Fuimos de los primeros centros de España de FP, ya que esta modalidad de enseñanza comenzó en 1928. Fue un hito para la ciudad, con discurso del rector de la época y todo. Desde que estamos en este edificio, los santiagueses de siempre nos conocen como Maestría, abreviatura en su momento de Escuela de Maestría Industrial. Y aún tuvo otros nombres, como instituto Monte de Conxo, usando el topónimo propio”, según señala el director, José Manuel Leis Blanco (Santiago,1951), que ya barrunta escribir la historia del centro una vez que se jubile, retiro que le llegará este agosto. “Entré en la Formación Profesional con doce años y a los veintitrés ya era profesor. Viví más horas aquí que en mi casa, así que ya pienso reunir toda la documentación necesaria para escribir la historia del centro, que bien lo merece”, según anuncia Leis.
El Politécnico de Santiago se creó en su día como el “gran centro de referencia” de la FP en Galicia, en 2019 la Comisión Europea lo citó como “centro de excelencia” y el pasado septiembre la reina doña Leticia, el presidente Feijóo y la ministra Celaá abrieron el curso de esta modalidad formativa en España en este instituto santiagués. Otros datos que acreditan su solvencia y proyección es la formación dual, aquellos programas que nacen de la mano de una empresa que precisa profesionales de alta cualificación para su actividad productiva. La dirección indica que el 8% de su alumnado participa en estos programas específicos, cuando la media de España es del 5 y la de Galicia del 3,3. “El Politécnico tiene que aspirar a seguir profundizando en todo aquello que la empresa demande, a seguir en esta primera línea de centros educativos del Estado, apostando por la innovación y por la llamada industria 4.0. Tenemos un plantel extraordinario de profesionales, que siempre se meten en nuevos proyectos al servicio de los alumnos. Hasta la limpieza brilla como en ningún otro centro público. El ambiente es magnífico y el éxito es de todos”, tal como advierte Leis.
El instituto mantiene programas de Dual en carrocería y automoción con la red de concesionarios Volkswagen en Galicia, redes y distribución de agua con Viaqua, construcciones metálicas con Aluminios Cortizo, y sistemas electrotécnicos y automatizados con la cadena de hoteles Hotusa. La pandemia provocó la caída de otros dos, con Televés y Ramón García, empresa ordense dedicada al equipamiento de tiendas de Inditex. “Pero las buenas noticias son que el próximo curso empezará un ciclo nuevo con Finsa sobre transformación de la madera, y, por otra parte, estamos explorando con el clúster Bioga la posibilidad de crear un ciclo de Biotecnología”, según explica Francisco Fianza Castro (Santiago, 1958), jefe de estudios del centro. 1.300 alumnos en 52 grupos, 107 profesores y 13 de personal no docente, más un intérprete del lenguaje de signos, y un horario continuado de 8 a 22 horas, dan idea de su dimensión. Electricidad y electrónica; fabricación mecánica (soldadura); madera, mueble y corcho; transporte y mantenimiento de vehículos; instalaciones y mantenimiento; energía y agua; y química configuran las familias profesionales que imparten, además de cursos para desempleados o acreditar competencias profesionales, entre otros servicios de carácter educativo.
impresora en 3D. Estudió Criminología en la USC, pero su sitio lo encontró aquí. Raquel Lafuente Angueira (Pontecesures, 1996) cursa en el Politécnico el ciclo superior de Laboratorio y Control de Calidad. “Sempre me gustou a química e aquí estou moi contenta, fago prácticas a diario, temos os recursos diante para poder adquirir experiencia de campo. Os profesores procuran que entendamos todo e que saibamos ben como funcionan os equipos. Ata somos dos poucos centros de España que ten un equipo de detección das PCR en tempo real. Ademais hai un ambiente de bos compañeiros. Todo superbén!”, según indica la joven que sueña con trabajar en un laboratorio.
Por otra parte, disponen de una impresora en 3D instalada en el pabellón, que imprime piezas de hasta un metro cúbico de materiales diversos, como cerámica, metal, etcétera. Y, a los cuatro meses de titularse, tres de cada cuatro alumnos encuentran trabajo. Qué más se puede pedir.