Óscar Gerpe: «Mentres non haxa unha vacina isto non poderá volver a ser o de antes».

Dende finais de marzo, Óscar Gerpe exerce na práctica como coordinador do meirande centro de saúde do norte da provincia. A razón e tan simple coma contundente: a xefa de servizo, a doutora Elvira Sineiro, caeu contaxiada polo coronavirus e aínda se está a recuperar. O peor desta primeira vaga da pandemia semella ter pasado sobre San Roque. «Estamos relativamente tranquilos, porque, como sabes, no Salnés o virus non pegou moi forte». Logo dos casos de infección inicial, con sete sanitarios enfermos, a situación foi remontando. «A xente pórtase ben, vén pouco, non reclama máis do que podemos dar e, grazas a iso, evitamos que o virus se expandise».

As atencións presenciais reducíronse ao mínimo, aínda que se seguen facendo en urxencias e cando os médicos consideran que é preciso. Sempre mellor de xeito telemático e por teléfono; logo será o doutor ou a doutora quen decidan. «Temos un sistema de filtraxe do que se encargan as compañeiras fisioterapeutas, cunha vía para respiratorios e outra para non respiratorios, e os residentes tamén están en primeira liña, apoiados polos titores. Tentamos que os pacientes non anden polas salas de espera, así evitamos que isto se converta nun foco de contaxio. Limpase moito e estamos continuamente desinfectando. Parece efectivo, porque os casos son menos cada vez».

¿Cando volverá ao ambulatorio algo semellante á normalidade? «O peor é cando pase a fase máis aguda; veremos se a xente segue sendo responsable cando se abra a man. Non hai cálculos, pero supoño que en poucas semanas poderemos volver a ter consultas normais de enfermidades crónicas, pero que ninguén pense na masificación de antes, porque vai ser imposible mentres non haxa unha vacina». E os profesionais, ¿están debidamente protexidos? Nisto, o doutor Gerpe é tallante: «A xente non debe preocuparse, porque sempre seguiremos atendéndoa, pero o material non chega; punto».

La Voz de Galicia

Cordeiro esquiva los aguaceros y acaba con los santos su procesión “de los lacones”.

Los vecinos completaron la marcha pese a la amenaza constante de lluvia y solo tuvieron que tapar las imágenes con paraguas en dos ocasiones -O Salnés y Ullán honran hoy a San Blas.

Ni la lluvia ni el viento pudieron al final con los vecinos de Cordeiro. La “procesión de los lacones” se desarrolló con normalidad -aunque quizás a un paso un poco más rápido, y con menos afluencia de gente- y ni siquiera hizo falta llevar a los santos en un furgón, como se había sopesado inicialmente. “Nos llovió solo un par de veces durante el camino, y resguardamos a los santos con paraguas”, explica uno de los miembros de la comisión organizadora, Manuel Comparada.

La procesión se celebra con motivo del día de la Virgen de la Candelaria, y salió a las 10.30 horas desde la capilla de Vilar. Y las cosas parecían empezar mal, pues un intenso chaparrón saludó a los vecinos en cuanto pusieron un pie fuera de la ermita. Pero a los pocos minutos escampó, y se retomó la marcha. Esta discurre por siete aldeas de la parroquia valguesa de Cordeiro, y Comparada afirma que no les llovió hasta la cuarta, As Eiras. En ese caso sí fue un aguacero de antología, pero se disipó pronto, y una vez más la gente se puso en marcha.

Y así llegaron a la iglesia parroquial de Cordeiro, donde mientras los devotos escucharon la misa, al pie de las imágenes de San Paio, San Antonio y San Roque, muchos de los vecinos que participaron en la procesión reponían fuerzas en un local anexo con un aperitivo que les sirvió el párroco.

Y finalmente se procedió a la subasta de los lacones. Este año se reunieron nueve piezas, donadas todas ellas por vecinos de los lugares de Vilar y Vilarello. Alcanzaron un precio medio de entre 30 y 40 euros, mientras que el lacón más caro salió a 80. Era una pieza de unos siete kilos, y la compró una vecina de Cordeiro.

Manuel Comparada asegura que en los últimos años están viendo como hay jóvenes de la parroquia que reúnen dinero entre varios y que pujan por llevarse una pieza, con la que después hacen una fiesta. Algo que le satisface mucho, pues es una manera de atraer a los jóvenes a este tipo de tradiciones tan arraigadas.

San Blas

Hoy es el día de San Blas, que es el abogado de los males de la garganta. En Cordeiro también celebran a este santo, y habrá misas desde las 9.00 horas hasta mediodía, que es cuando tendrá lugar la solemne. Otra localidad donde tiene mucho arraigo San Blas es Cambados. En este caso, las misas son en la capilla del Hospital. Son a las 9.00, a las 11.00 y a las 20.00 horas. La bendición de los panes se hace en la de las 11.00, mientras que la procesión sale al terminar la de la tarde.

Otra parroquia donde es muy tradicional el día de San Blas es la de Simes, en Meaño. La principal novedad de este año es que se subasta media docena de gallos de corral, recuperando unas “poxas” que no se hacían desde hace décadas. Por la mañana las misas se sucederán a cada hora entre las 9.00 horas de la mañana y las 12.00, celebrándose a las 13.00 horas la solemne que estará cantada por la coral parroquial de Lores. Por la tarde, las misas rezadas se repetirán entre las 18.00 y las 20.00 horas.

Durante toda la jornada y al término de cada misa se procederá al reparto entre los devotos de 1.200 “panecillos” sanadores de San Blas, una tradición recuperada también por el cura párroco Juan Ventura. También al término de cada misa los devotos podrán besar la reliquia del santo.

Faro de Vigo

“a barcarola” encontros e solemnidades

Día de encontros de corales. Se desplaza a Chapela-Redondela para compartir escenario con las corales de Vilanova de Cerveira- Eumesa de Puentedeume-y con la coral anfitriona  Frol nova de Chapela.

También día festivo en Dimo, en honor a San Roque en la que cantó la misa solemne.

El día 11 se desplazará a La Coruña para celebrar otro encuentro de corales en las que actuaran diferentes corales de la provincia de La Coruña.

??Facundo?, montado polo cesureño Marcos Ferro, revalida a ??pole? no circuito de burras.

CARREIRA DE BURRAS SAN ROQUE DEIRO /

En primero termo, o burro ??Facundo?

Centos de persoas volveron onte a ateigar o entorno do campo da festa de San Roque do Monte en Deiro (Vilanova) para presenciar a máis singular competición de velocidade do municipio: A tradicional carreira de burras que este ano alcanzou a edición 114 e puxo nas liñas de saída das dúas probas unha ducia de monturas.
Na categoría de xinetes masculinos, o animal ??Facundo?, dirixido por Marcos Ferro, volveu revalidar o título de campión ao que accedera merecidamente xa o ano pasado e afianzando unha nova etapa de dominio tras anos coa primera praza monopolizada pola lendaria ??Ferrari?.
Na segunda carreira, coas amazonas, obtivo o ouro ??Felipe?, coas rendas a cargo de Pati.
A carreira dos homes foi moi rápida e disputada, especialmente entre os dous primeiros ??bólidos?. O burro ??Misterio?, con Pablo Muñiz, volveu a estar na disputa polo título, quedando en segundo lugar, a pouca distancia. A terceira praza foi para ??Gitano?, con Alejandro.
Na modalidade femenina, a carreira foi bastante menos lixeira, interrumpida máis veces por algún que outro animal que, como é habitual, negouse en redondo a seguir correndo e precisou do empurre de varias persoas para saír destes ??boxes? improvisados e volver á competición, algo que non fixo máis que espertar o bo humor da multitude.
Tras o burro ??Felipe?, entrou na meta en segundo lugar ??Romina?, con Sheila ás rendas; e logo ??Carmiña?, conducida por Eva Gómez.
Ao final, entrega de premios, con representación institucional do Concello. Os gañadores fixéronse con 100 euros e os segundos e terceiros con 75 e 50 respectivamente. Todas as monturas tiveron o seu saco de penso.
Desde a comisión de festas, composta por uns quince mozos, José Benito López, valoraba con satisfacción o evento, que segue adiante pese a que a crise obriga a traballar ??por tres? para sacar adiante o programa, que lograron manter.
A cita concluía con xogos para os nenos e verbena logo con ??Palladium? e ??Marbella?.

DIARIO DE AROUSA, 03/09/13

El cesureño Marcos Ferro con “Facundo” ganó la carrera de burras en San Miguel.

Marcos Ferro y «Facundo» repitieron primer puesto por segunda vez.

Un año más llega la carrera más esperada de todo el verano para muchos. No, no hablamos de ningún deporte practicado por estrellas, aunque el público asistente se acerca al de alguno de los deportes con más seguidores. Estamos hablando de la conocida carrera de burras de San Miguel, que se organiza en la Festa de San Roque do Monte. De nuevo los participantes se subían a las doce burras participantes en esta edición. Como siempre, dos carreras: la primera, la masculina, a las siete de la tarde, y a las siete y media fue el turno de la femenina.

“Carreras y animación ”

En la primera carrera las burras esperaban inquietas en la línea de salida. En cuanto sonó la campana señalizando el inicio muchas salieron a toda velocidad, mientras otras se lo tomaban con calma. El público, ataviado con la popular pañoleta roja al cuello, se agolpaba alrededor de la zona habilitada animando a los vecinos conocidos entrando incluso a ayudar a aquellos rezagados, dando un pequeño empujón al animal protagonista. Los ganadores se decidieron en la primera vuelta, ya que hubo distanciamiento entre la cabeza y la cola de la carrera.

“Participantes equipados”

La nota humor en la carrera femenina la puso una de las participantes que, equipada con un casco de Hello Kitty y acompañada por sus amigas que vestían la misma camiseta, trató de conseguir que su burra avanzase, pero poco tiempo le duró esa intención. En este caso el podio estuvo más reñido, ya que la mayoría salió con ganas y entusiasmo. Los ganadores masculinos fueron Marcos Ferro y Facundo recibiendo el primer puesto por segundo año consecutivo. En la femenina, Patricia fue capaz de controlar el nerviosismo de la burra Felipe y alcanzar, con mucha diferencia del resto, la cima de la clasificación. Misterio ,ya conocida de ediciones anteriores, destacó en un segundo puesto en ambas categorías.

LA VOZ DE GALICIA, 03/09/13

En Cordeiro non hai Candelaria sen lacóns.

San Antonio e San Roque regresaron onte ao seu fogar (a igrexa de Cordeiro) e fixérono acompañados por San Paio, que durante oito días exerceu de perfecto anfitrión na capela de Vilar. Este foi o punto de partida da Procesión dos Lacóns, que coincidindo coa festividade da Candelaria, percorreu durante toda a mañá os catro quilómetros que separan esta aldea valguesa da igrexa parroquial. Preto de dúas horas e media invertiron os romeiros en facer o traxecto, dirixidos polas cinco mulleres que portaban sobre as súas cabezas outras tantas cestas con preto dunha ducia de lacóns. Divina ía diante, marcando o paso e demostrando a maña adquirida co tempo. Veciña de Vilar, leva arredor de 65 anos participando activamente na procesión. A súa cesta pesaba onte non menos de trinta quilos pero nin as pernas nin as forzas lle fraquearon para chegar ergueita e composta ata a igrexa. ??De momento vou vindo ben?, comenta mentras degusta algunhas das viandas coas que o párroco, Xesús Pazos, agasallou aos fregueses antes de comezar a misa. Falta fai un ??tentempé? logo de tanto esforzo, aínda que para Divina foi levadeiro. Está acostumada a levar pesos sobre a cabeza: ??fun á labranza toda a vida e aínda vou á herba para os animais?. Ela e as outras mulleres que acompañan aos santos cos lacóns axudan a manter unha tradición que data do século XIX, cando os veciños decidiron solicitar a intercesión divina e fixeron unha ofrenda para tentar frear un andazo de peste que arrasou con todos os animais.
A costume logrou sobrevivir ao paso do tempo, pero todos coinciden: xa non é como antes. Hai anos unha vintena de mulleres xuntábanse na cabeza da procesión coas súas respectivas cestas. Podían transportar ata oitenta lacóns para a súa subasta á saída da misa. Nos últimos anos apenas son catro ou cinco as participantes. As cousas cambiaron porque antano ??matábanse porcos en todas as casas? e as familias de Vilar e Vilarello gardaban sempre os lacóns para ofrecer aos santos. Agora apenas hai matanzas e, ademais, apunta un veciño, ??morreu moita xente? e o recibimento que se fai á comitiva en cada aldea xa non é o mesmo. Xa non hai cuchipanda en cada parada. Onte só a houbo en Beiro, ??na casa do alcalde?, comenta Jorge, un dos integrantes do grupo de gaitas ??Airiños do Meda?, que nos últimos años non falla nunca o día da Candelaria. ??? unha procesión moi bonita, diferente ás demais?. Os lacóns son o seu rasgo máis distintivo, pero non o único. En Vilar, ao saír da capela os tres santos, as mulleres e os nenos paxan por debaixo deles. Son ofrendas en busca de protección que fan os veciños, que non poñen reparos á hora de gastar en bombas. Que se note que hai festa na parroquia. Máis de 600 euros se invertiron en Vilar en fogo, outros tantos en Vilarello, Moldes ata superou esa cifra e os seis veciños que ten Outeiro xuntaron 300 euros para recibir aos santos como Deus manda. Eiras, Ferreirós e Beiro completan o listado de aldeas polas que vai parando a procesión no seu camiño cara a igrexa. En cada unha delas un pequeno altar agarda a San Antonio, San Roque e San Paio, que collen uns poucos folgos antes de retomar a viaxe ao son dos ??Airiños do Meda? e coas bombas sen deixar de estourar.

A medida que se achega a procesión, os arredores da igrexa comezan a recibir a rosquilleiras, veciños que agardan á comitiva e incluso turistas que aproveitaron a súa estancia nun hotel da vila para coñecer as tradicións propias da terra. A misa da unha engancha aos máis devotos. O resto prefire entrar en calor tomando un vermú mentras non comeza a poxa, que ten como auténticos protagonistas un ano máis a Ramón Comparada e Francisco García ??Chico?. Máis de corenta anos leva o segundo subastando lacóns e ata ??un periquiño? que ofreceu nunha ocasión un veciño. Berraba tanto o pobre, que ??aquel ano si que sufrín?, lembra. Tamén sufriu onte, pero coas bromas dalgúns que nin poxaban nin deixaban poxar. ??Chico? púxose serio: ??Isto é unha poxa, non un cachondeo. Ou se quere ou non se quere?. E non houbo máis que dicir. A subasta moi animada non estivo. A crise tamén afecta ás tradicións e 75 euros foi o máximo que se ofreceu por un dos lacóns máis grandes e con mellor pinta. En total recadáronse 431 euros, algo menos que o ano pasado (486). Xa o dicía Divina: ??hoxe van baratos?.

DIARIO DE AROUSA, 03/02/12